Lise son sınıftayım, 18 yaşındayım. Amcam 40’larının başında, evli, iki çocuğu var. Babamla annem ayrıldıktan sonra sık sık bize gelip gidiyor, bazen beni okula bırakıyor. En başlarda normaldi. Sonra bir sabah arabada giderken elini bacağıma koydu, “Üşümüşsün” diye. Güldüm geçtim. Ama sonraki seferlerde elini yavaş yavaş yukarı kaydırmaya başladı. Ben donup kalıyorum, bir şey diyemiyorum. Kalbim deli gibi atıyor, midem bulanıyor ama aynı anda tuhaf bir his de oluyor, utanıyorum bundan. En son geçen hafta yine arabadaydık. Eteğimi yavaşça sıyırdı “Kimseye söyleme tamam mı prenses, bu bizim sırrımız” dedi. Ben sadece başımı salladım, ağlamamak için kendimi zor tuttum. Okula indiğimde bacaklarım titriyordu. Kimseyle konuşamıyorum. En yakın arkadaşıma bile anlatamadım. Anneme söylesem aile dağılır, amcamın karısı perişan olur, ben de suçlu gibi hissederim. Ama içimde tutmaktan da deliriyorum.
Sen de düşünceni paylaş
Bu sohbete katıl
Düşüncelerini paylaşmak için giriş yapmalısın.