Nişanlımdan tiksindim

1.5 yıllık nişanlım var, 3 ay önce babası kanserden vefat etti allah rahmet eylesin. Cenazeden sonra bana sarılıp hıçkıra hıçkıra ağladı, yüzü kıpkırmızı burnundan sular akıyordu benim omzumda resmen çöktü. O an ben ne hissettim biliyor musunuz, tiksindim. İçimden onu ittirmek geldi. Adam babasını kaybetmiş yas tutuyor biliyorum ama o ağlarken gözümde öyle küçüldü ki sanki karşımda bir erkek değil küçük bir çocuk vardı. Ondan sonra da her konuşmamızda gözleri doluyor babamı çok özlüyorum diyor, ben de teselli ediyormuş gibi yapıyorum ama içim bomboş hiçbir şey hissetmiyorum ona karşı. Kendimden nefret ediyorum bu düşüncelerim yüzünden ama nişanı atmayı düşünüyorum çünkü artık onu erkek olarak göremiyorum. Ben çok kötü bir insan mıyım yoksa güçlü duramayan bir erkeğe saygı duyamamak normal mi?