Saf mıyım?

23 yaşındayım, atama bekleyen bir öğretmenim. 1.5 yıldır benden 15 yaş büyük, iki çocuklu bir adamla beraberim. Karısıyla kağıt üzerinde evli olduğunu, aynı yatakta bile yatmadıklarını söylüyor. Ona inanmak için kendimi paralıyorum çünkü ona çok bağlandım. Ama acı bir gerçek var: 1.5 yıldır bir kez bile beni yemeğe çıkarmadı, hep ‘tanıdık görür’ diyerek kuytu köşelerde buluştuk. Kendi harçlığımdan biriktirdiğim parayla ona doğum gününde en pahalı saati aldım, o ise bana sadece bir mesaj attı. Geçen gün parkta el ele tutuşan yaşlı bir çift gördüğümde hıçkırarak ağladım. Ben sadece sevilmek istemiştim ama şu an hem gençliğim hem gururum bu gizli saklı köşelerde harcanıyor. Adamı hâlâ seviyorum ama kendimden her gün biraz daha nefret ediyorum. Ben çok mu safım yoksa bu aşkın sonu hep böyle mi olur?